انتظار اولیه از  کتابخانه ملی  این است که   کتابخانه ای  مجهز  با  دسترسی  آسان  به منابع تخصصی  و غیر  تخصصی برای  عموم مردم است. در  حالی که کتابخانه ملی ما  نه تنها  ظرفیت پذیرش  مراجعان  بالایی را ندارد  بلکه دسترسی به کتابهای روز  و تخصصی  به  سختی  فراهم است. 

مجموعه تالارها دارای مبلمان و فضای مناسبی برای مطالعه است اما به دلیل محدودیت( پذیرش 1300- 1400 نفر) و نبود فضاهای  مشابه در تهران، کتابخانه ملی فضایی دانشجویی، نسبتا  متلاطم و خاص یافته است. بسیاری از  افرادی که مستمر  از  کتابخانه استفاده می‌کنند، از منابع شخصی استفاده می‌کنند و یا کمتر از مراجعان اتفاقی از منابع چاپی  و غیر چاپی بهره می‌برند.

 بخش  عمده ای  از  کتابها هنوز  در صف فهرست نویسی  قرار دارند  و بعد از زمانی  نامعلوم،قرار  است در  مخازن  قرار  گیرند. بخش  دیگری  هم که نیست و یه جورایی مفقود  شده، اون هایی هم که هست رو  باید  بعد از یه پروسه  25 دقیقه ای سرچ و 20 دقیقه ای انتظار برای دریافت کتاب دید و مطالعه کرد.

بالاخره  بعد از  مدتها، نیکمت هم توی  محوطه قرار دادند که مراجعین بتونن در  مواقع استراحتف جایی برای  نشستن داشته  باشند. در  آخر باید گفت که   درست است که این کتابخاونه قرار بوده  بزرگترین و مجهزترین کتابخونه کشور باشه، اما  واقعا تفاوت  زیادی  با  اون چیزی  که  تصور  می رفت، داره.

مرا

    تو

بی سببی

                نیستی 

به راستی

               صلت کدام قصیده ای

                   ای غزل؟

                            ستاره باران جواب کدام سلامی

                                                                                به آفتاب

از دریچه ی تاریک؟

                      

تحولات پیاپی که در جهان رخ میده، بدون تردید بازخوردهایی هم توی کشور ما داره. یکی از این چیزها وطن  دوستی و حس ملی گرایی  هست. البته حس ملی گرایی ما ایرانیها سبک خاصی داره. اول اینکه چون آدمهای خیلی منظم و با برنامه ای هستیم، اومدیم و کشور را  به نواحی  مهم تقسیم کردیم و انرزی رو دیگه هدر ندادیم. مثلا اگر روی یه دیوار خیابون فرعی توی یکی از شهرهای کوچیک بورکینافاسو، بنویسن خلیج عربی، این عرق میهن پرستی اوج میگیره و  ده هزار  کمپین و  اعتراض و الخ... اما دریاچه ارومیه داره خشک میشه و کسی براش تره هم خرد نمیکنه. درباره جزایر خلیج فارس صورت می‌خراشیم، زجه می‌زنیم و از اشغال میهن میگیم و در نهایت و درباره نقش و اهمیت خلیج فارس و محتواش توی توسعه و آبادانی کشور یک شبه صدتا یاداشت و مقاله آکادمیک و غیر آکادمیک مینویسم؛ فیس بوک رو به آتیش میکشیم که مملکتمون  رو دارن ازمون میگیرن  و . . .امادریای خزر رو میذاریم توی فراموشی تاریخی ایرانی. حالا  بماند که خیلی  هامون حتی نمیدونیم چندتا جزیره داریم یا اصلن هر کدوم چه ویژگیهایی دارند و کجا هستن یا چرا اصلن  بعضی بخش‌های کشور رو ندیده میگیرم! 

البته این شیوه ملی گرایی یک نوع ناله جمعی است نه اعتراض؛ غالبا اقدام علمی نتیجه داری رو انجام نمیدیم. فقط از واکنش آنی درباره یه موضوع به طور جمعی، به وجد می آییم و از  این خوشحالی طوری به وجد میایم که  یادمون میره اصل مطلب چی بوده. اینم یه سبک خاص ملی گرایی هست دیگه...

یه آدم هایی هستن، که خیلی آدم اند.  اومدنش توی زندگی ات، میشه نقطه عطف. مثلا   میگی  قبل از اومدن  فلانی. بعد از اومدن  فلانی. آدم هایی که روند زندگی شون، مختص  خودشونو و الگوی  ثابت از قبل تعریف شده  برای زندگی شون نیست. میتونن فکر  کننف تغییر  بدن، عوض بشن، عوض  کنن و . . .؛ کلن از  نظر  من این آدم ها  شریف اند  و شرافت شون نه  به خاطر تایید  بقیه اس، به خاطر اینکه میفهمن و فکر  میکنن

 شکنجه‌گر را از  اینجا  دانلود  کنید

هر روز  که از  خواب بیدار  میشیم  یه معجزه اس، ینی  اولین  روز از بقیه  زندگی  که نمیدونی  چقدره. پس باید چیزهایی که گذشت  رو  بذاری توی گذشته  بمونه و فکر  نبش قبر  هم  به  سرت نزنه.

من هم بعد از  کمی فکر  کردن، به  طور  موقت ادامه درس  خوندن  به  صورت اکادمیک  رو گذاشتم کنار  و خوشحالم.  حالا دارم درباره موضوع هایی که دوست داشتم، کار  میکنم. مهم ترینش هم یه پژوهش عملی  و به  سبک مکتب فرانکفورتی  هاست که با همکاری یکی  از دوستام دارم  انجام میدم. البته اسلوب  آکادمیک اصلا توش رعایت نمیشه:)